মানুহে নিজৰ সত্য অনুভূতি আৰু উদ্দেশ্য লুকুৱাব নোৱাৰে। মানুহে কি কয় তাতকৈ তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ ভংগী, মুখৰ ভাব আৰু আচৰণে বেছিকৈ সত্য কথা প্ৰকাশ কৰে। তথাপি, কেৱল শৰীৰৰ ভাষাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰাটো ঠিক নহয়।
1. কৰ্ম কথাতকৈ ডাঙৰ
মানুহে মুখেৰে যি কয় সেয়া সদায় সঁচা নহ’বও পাৰে।
কিন্তু মানুহৰ মুখৰ ভাব, চকুৰ দৃষ্টি, হাত-ভৰিৰ লৰচৰ আদিয়ে ভিতৰৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰি পেলায়।
সেইবাবে কোৱা হয়—“কথাতকৈ কাম ডাঙৰ।”
2. আমি সদায় মনোভাৱৰ বহিৰ্প্ৰকাশ কৰি থাকোঁ
মানুহে কথা নক’লেও তেওঁলোকৰ শৰীৰে বহু কথা কয়।
আমাৰ অনুভূতি আৰু উদ্দেশ্যৰ অধিকাংশ তথ্য শৰীৰৰ ভাষাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়।
মুখেৰে কোৱা কথা যোগাযোগৰ এটা সৰু অংশহে।
3. শৰীৰে মনৰ অৱস্থা প্ৰকাশ কৰে
মানুহৰ আচৰণ, ভংগী, কথা বতৰাৰ ধৰণে তেওঁলোকৰ ভয়, প্ৰেৰণা আৰু অনুভূতিৰ সংকেত দিয়ে।
যদিও কোনোবাই এইবোৰ লুকুৱাব চেষ্টা কৰে, তথাপিও শৰীৰে সত্যটো উলিয়াই দিয়ে।
সেইকাৰণে কোৱা হৈছে—“শৰীৰে মিছা নকয়।”
4. এই পদ্ধতি সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত নহয়
সকলো ক্ষেত্ৰতে শৰীৰৰ ভাষা বুজি মানুহ বিচাৰ কৰাটো ঠিক নহয়।
সকলো মানুহ বেলেগ বেলেগ, আৰু পৰিস্থিতি (context) খুবেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
এটা মুখৰ ভাব বা এটা আচৰণৰ ওপৰত আধাৰ কৰি সিদ্ধান্ত লোৱা উচিত নহয়।
5. সম্পূৰ্ণ চিত্ৰটো চোৱা প্ৰয়োজন
মানুহ বুজিবলৈ হ’লে বহু সংকেত একেলগে চাব লাগে।
সময়, পৰিস্থিতি আৰু সামগ্ৰিক আচৰণ মিলাই হে সঠিক বুজাবুজি হয়।
মানুহ পঢ়াটো এটা সমগ্ৰ দৃষ্টিভংগীৰ কৌশল
এটা বাক্যত
মানুহে নিজৰ শৰীৰৰ ভাষাৰ জৰিয়তে সত্য অনুভূতি প্ৰকাশ কৰে, কিন্তু সঠিক বুজাবুজিৰ বাবে পৰিস্থিতি আৰু সকলো দিশ একেলগে বিবেচনা কৰিব লাগে।
No comments:
Post a Comment