মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন (Microexpressions)

মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন (Microexpressions):

মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন বুলিলে মানুহৰ মুখত হঠাৎ আহি মুহূৰ্ততে নোহোৱা হৈ যোৱা অতি সৰু আৰু অচেতন মুখভংগী বুজায়। এইবোৰ ইমান দ্ৰুত হয় যে সাধাৰণ চকুত প্ৰায় ধৰা নপৰে।

ইয়াৰ আৰম্ভণি আৰু গৱেষণা

১৯৬০ দশকত হেগাৰ্ড আৰু আইজাকছ নামৰ দুজন গৱেষকে থেৰাপীৰ সময়ত মানুহৰ মুখত দেখা পোৱা সৰু-সৰু ভংগীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰে। পিছত মনোবিজ্ঞানী পল একম্যান এই বিষয়ত গভীৰ অধ্যয়ন কৰে আৰু দেখুৱায় যে— এই মুখভংগীবোৰ প্ৰকৃত অনুভৱৰ প্ৰতিফলন মানুহে লুকুৱাব খুজিলেও এইবোৰ ওলাই আহে সকলো সংস্কৃতি আৰু দেশত এইবোৰ প্ৰায় একে ধৰণৰ

মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন কেনেকৈ সৃষ্টি হয়?

আমাৰ মগজুত দুটা পথ থাকে—

স্বেচ্ছামূলক (Voluntary) – আমি ইচ্ছাৰে দেখুওৱা মুখভংগী

অস্বেচ্ছামূলক (Involuntary) – অনুভৱৰ পৰা আপোনা-আপুনি ওলোৱা মুখভংগী

মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন দ্বিতীয় ধৰণৰ, অৰ্থাৎ এইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰি।

মুখ্য মানৱ অনুভৱ আৰু ইয়াৰ চিন

পল একম্যান মতে মানুহৰ ৬টা মূল অনুভৱ থাকে—

আনন্দ: গাল ওপৰলৈ উঠা, চকুৰ কাষত সৰু ভাঁজ

দুখ: চকু আৰু ঠোঁট তললৈ নামা

খং: ভ্ৰূ কুচি ধৰা, চকু টান হোৱা

ভয়: চকু ডাঙৰ হোৱা, মুখ টান হোৱা

ঘৃণা: ওপৰ ঠোঁট উঠা, নাক কুচি ধৰা

আচৰ্য্য: চকু বহল, ভ্ৰূ ওপৰলৈ উঠা

এই সকলোবোৰ খুব ক্ষণিক সময়ৰ বাবে দেখা যায়।

মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন আৰু মিছা

এই গ্ৰন্থত কয়— কেৱল মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন দেখিয়েই কাকো মিছলীয়া বুলিব নোৱাৰি

বহু সময়ত এইবোৰ চাপ, নাৰ্ভাছনেছ বা অস্বস্তিৰ চিন আৰু লগতে পৰিস্থিতি আৰু প্ৰসংগ বুজি লোৱাটো অতি জৰুৰী

এই জ্ঞান কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে?

ব্যক্তি জনৰ কথা আৰু মুখভংগীৰ মাজত অমিল আছে নে নাই চাওক ।

মুখভংগী, ব্যৱহাৰ, পৰিস্থিতি ইত্যাদি সম্পূৰ্ণ অৰ্থত বুজিবলৈ চেষ্টা কৰক।

মনত ৰাখিব ইয়াৰ লক্ষ্য “ মিছা ধৰা পেলোৱা” নহয়, বৰং মানুহক ভালকৈ বুজা

মূল শিক্ষা :মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন এটা শক্তিশালী উপায়—

মানুহৰ অন্তৰৰ অনুভৱ বুজিবলৈ, সহানুভূতি আৰু ইমোচনেল ইণ্টেলিজেন্স বঢ়াবলৈ মাইক্রোএক্সপ্ৰেছন এটা শক্তিশালী উপায়। কিন্তু ই একা প্ৰমাণ নহয়, মাথোঁ এটা সংকেতহে।

শৰীৰৰ ভাষা

মানুহে নিজৰ সত্য অনুভূতি আৰু উদ্দেশ্য লুকুৱাব নোৱাৰে। মানুহে কি কয় তাতকৈ তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ ভংগী, মুখৰ ভাব আৰু আচৰণে বেছিকৈ সত্য কথা প্ৰকাশ কৰে। তথাপি, কেৱল শৰীৰৰ ভাষাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰাটো ঠিক নহয়।

1. কৰ্ম কথাতকৈ ডাঙৰ

মানুহে মুখেৰে যি কয় সেয়া সদায় সঁচা নহ’বও পাৰে।

কিন্তু মানুহৰ মুখৰ ভাব, চকুৰ দৃষ্টি, হাত-ভৰিৰ লৰচৰ আদিয়ে ভিতৰৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰি পেলায়।

সেইবাবে কোৱা হয়—“কথাতকৈ কাম ডাঙৰ।”

2. আমি সদায় মনোভাৱৰ বহিৰ্প্ৰকাশ কৰি থাকোঁ

মানুহে কথা নক’লেও তেওঁলোকৰ শৰীৰে বহু কথা কয়।

আমাৰ অনুভূতি আৰু উদ্দেশ্যৰ অধিকাংশ তথ্য শৰীৰৰ ভাষাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়।

মুখেৰে কোৱা কথা যোগাযোগৰ এটা সৰু অংশহে।

3. শৰীৰে মনৰ অৱস্থা প্ৰকাশ কৰে

মানুহৰ আচৰণ, ভংগী, কথা বতৰাৰ ধৰণে তেওঁলোকৰ ভয়, প্ৰেৰণা আৰু অনুভূতিৰ সংকেত দিয়ে।

যদিও কোনোবাই এইবোৰ লুকুৱাব চেষ্টা কৰে, তথাপিও শৰীৰে সত্যটো উলিয়াই দিয়ে।

সেইকাৰণে কোৱা হৈছে—“শৰীৰে মিছা নকয়।”

4. এই পদ্ধতি সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত নহয়

সকলো ক্ষেত্ৰতে শৰীৰৰ ভাষা বুজি মানুহ বিচাৰ কৰাটো ঠিক নহয়।

সকলো মানুহ বেলেগ বেলেগ, আৰু পৰিস্থিতি (context) খুবেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।

এটা মুখৰ ভাব বা এটা আচৰণৰ ওপৰত আধাৰ কৰি সিদ্ধান্ত লোৱা উচিত নহয়।

5. সম্পূৰ্ণ চিত্ৰটো চোৱা প্ৰয়োজন

মানুহ বুজিবলৈ হ’লে বহু সংকেত একেলগে চাব লাগে।

সময়, পৰিস্থিতি আৰু সামগ্ৰিক আচৰণ মিলাই হে সঠিক বুজাবুজি হয়।

মানুহ পঢ়াটো এটা সমগ্ৰ দৃষ্টিভংগীৰ কৌশল 

এটা বাক্যত

মানুহে নিজৰ শৰীৰৰ ভাষাৰ জৰিয়তে সত্য অনুভূতি প্ৰকাশ কৰে, কিন্তু সঠিক বুজাবুজিৰ বাবে পৰিস্থিতি আৰু সকলো দিশ একেলগে বিবেচনা কৰিব লাগে।